Rozemeijer

‘Kom nou Thijs, schiet op’ roept RoPa over het water al zittend in zijn boot die nog vast lag aan de steiger. De eerste dag van de Fair zat er weer op en ik stond nog even met Koen en Kris van PikeMasterLures te kletsen op het strandje voor de steiger.

Het was zo tegen half 7 in de avond dat ik plaats nam bij RoPa, de motor werd aangeslingerd en daar gingen we dan, het plassengebied op van ’t Eiland van Maurik. Een water wat bij veel vissers bekend staat als een taai water, maar wel met schitterende vissen, alleen ze te pakken krijgen is een ander verhaal.

De eerste stek, een ondiepe mosselbank met een steil talud werd afgeworpen met swimbaits en jerkbaits, maar leverde niets op. Ach dat maakte ook niks uit, het was gezellig, beetje kletsen over de beurs, het vissen, vrouwen, vismaten en andere onzin. De stek konden we helaas niet helemaal afwerpen, omdat een zeilschip zich strategisch had geankerd. Toen ik eenmaal eens op het zeilschip keek was het ook maar goed dat we er niet vlakbij konden komen, oma’s zonder bikini zijn toch niet mijn ding!

We besloten een stuk te verkassen, naar een stuk wat we konden aftrollen. De avond ervoor had ik, samen met collega Carlos en zijn lieftallige stoeipoes Natalia, al 3 vissen weten te verleiden op hetzelfde stuk, dus waarom niet proberen?

Ik zat aan de binnenkant van het talud en besloot op de steunhengel de Fatal Attraction in Hot Leopard kleur te monteren. Aan de handhengel een Tyson en daar gingen we. We zullen nog geen 5 minuten bezig zijn geweest toen ik RoPa ineens hoorde schreeuwen ‘wat was dat dan man, wat een vis!!’. Terwijl de laatste woorden zijn mond verlieten vloog ik naar mijn steunhengel om het gevecht aan te gaan met een vis die later mijn PR bleek te zijn…

Meer woorden ga ik niet meer spenderen aan de dril, deze staat namelijk helemaal op film. Sit back and relax en voor de mensen die niet geamuseerd zijn van gevloek, zet het geluid even wat zachter…

De vis was dus aanboord, foto’s werden genomen, onthaakt en hij werd gemeten.

Mijn oude PR stond op 122cm, deze vis ging er overheen, maar hoe groot was deze nu precies?! RoPa ging me dit vertellen terwijl ik de vis rustig liet bijkomen van haar avontuur.

Jullie kunnen dus begrijpen dat ik helemaal in nopjes was met deze schitterende vis, die gewoon ‘even tussendoor’ werd gevangen. Weekenden lang spendeer ik op grote wateren, op jacht naar zulk soort vissen. Dat deze vis er nu zomaar even tussendoor loopt laat maar weer eens zien dat vissen voor een heel groot deel te maken heeft met geluk! Wel is het een herinnering voor iedereen, zorg ten alle tijden dat je materiaal in orde is, je zult er zo’n beuker aan krijgen en verspelen, gewoon omdat je dacht: ‘ik ga even tussendoor vissen, veel speciaals zal het wel niet worden’….

De Fatal Attraction liep slechts 50-75cm onderwater, de vis lag slechts op 1,5m water. Zo zie je maar dat de dikke dames niet altijd diep liggen en dat ook je kunstaas niet altijd diep hoeft lopen.

Op de video konden jullie zien dat de vis netjes weer weg zwom. We moeten met z’n alle zuinig zijn op dit soort vissen. Ik hoop over een aantal jaren deze vis weer te zien in handen van een sportvisser met een grote smile en dat het meetlint 130cm+ aangeeft. De conditie van de vis was perfect, dit is er 1 die in de komende winter een massief gewicht zal hebben.

Nadat ik eenmaal was bijgekomen van de vangst, werd deze gedeeld via de social media (facebook & twitter) en via de sms en telefoontjes. De felicitaties stroomden binnen en ik zat de rest van de avond vol ongeloof in de boot. Echter was de actie nog niet over. Ik loste nog een snoek op de Tyson en RoPa loste er nog 1 op de Fatso. De zon zakte onder de horizon weg en we besloten te traileren. De dag erna stond ik met een flinke smile op de Rozemeijer stand, RoPa liet iedereen de foto’s zien en het vangstverhaal heb ik vele malen mogen vertellen.

Ook nu, een week later kan ik het me soms nog steeds niet beseffen, ik heb gewoon een bak van 128cm gevangen. Vissen met lengtes die je soms maar 1 keer in je leven vangt en kunt delen met je vismaten. Daarom wil ik RoPa in het speciaal bedanken voor de geweldige filmpjes en foto’s die hij heeft gemaakt. Zo kan ik iedere dag nog even nagenieten van deze vangst, een vangst die nooit, maar dan ook nooit zal worden vergeten!

Cheers, Thijs van der Sanden