Intens East Clare (2)

Thijs schreef al over de meedogenloze visserij op Lough Derg. Het was bruut, moeilijk en geweldig. Ik zou er zo weer naar terug willen! Maar eerlijk is eerlijk; de visserij op de East Clare lakes is heel wat toegankelijker en de kans op succes is diengevolge ook iets groter. Niet dat de snoek hier de boot in springt hoor, integendeel. Het is en blijft nu eenmaal groot water! Maar het is wel wat makkelijker in kaart te krijgen en daardoor ook wat makkelijker te tackelen. Bij een volgend bezoek aan Ierland zou ik nog wel eens een trip langs diverse van deze meren willen maken, gewoon omdat de visserij zo ontzettend mooi is. Thijs had hier ook wel oren naar, dus wie weet komt er in de toekomst nog wel een vervolg…
Onze tweede trip naar een van de East Clare lakes was een zeer welkome verademing. De visserij op Derg had ons aardig ‘gesloopt’ en hoewel we altijd vertrouwen proberen te houden, was de visserij ontegenzeglijk taai. Zelfs een schitterende snoek van 105cm voor Thijs kon daar weinig op afdingen. Daarbij was Herman nogal enthousiast over een specifiek meertje waar hij ons mee naartoe wilde nemen. Al met al waren de omstandigheden zodanig dat we dit aanbod beslist niet wilden afslaan!

Het meertje lag op ongeveer anderhalf uur rijden van Kilaloe. Onderweg zouden we proviant inslaan bij een benzinepomp, en daar zouden we ook Dermot ontmoeten. Dermot zit in het Ierse Rozemeijer-team en bleek een goede klant van Herman te zijn. Dat Herman en Dermot elkaar al langer kenden bleek al snel toen Dermot allerlei Nederlandse scheldwoorden zijn kant op wierp. Lekker maf, vismaten onder elkaar! Helemaal top.
Het was nog een klein ritje naar het meertje. Herman had ons echt lekker zitten maken, dus ik was erg benieuwd wat we zouden aantreffen. Het meertje bleek een prachtige ligging te hebben, midden in een heuvelachtig landschap, met bossen, velden en oude ruïnes er om heen. In het meertje lagen een paar eilandjes en ik zag direct al enkele prachtige met riet omzoomde baaien stampvol met gele plomp. Die eerste indruk deed het hem direct voor mij. Zenuwachtig maakte ik de spullen in orde en al snel stond ik te popelen om te gaan vissen. Herman laat zich echter niet zo snel opjagen en rustig werd eerst het plan voor deze dag besproken.

Dermot heeft, net als Herman, een 16 voets Alumacraft. Thijs zou deze dag bij Dermot instappen en ik bij Herman. Omdat Dermot de samples van het nieuwe Rozemeijer kunstaas nog niet kende en ook nog niet had gevist met de prototypes van de nieuwe hengels gingen de meeste daarvan bij Dermot in de boot. Zo konden ze alles uitproberen en konden eventuele op- en aanmerkingen worden genoteerd.
Toen we rustig wegvoeren van de helling vertelde Herman me wat meer over het water. ‘Dit meertje is een echt forellenmeer’, vertelde hij. ‘Zie je die hoek, met al die planten? Daar stroomt een riviertje het meer in. Aan de andere kant stroomt het riviertje er weer uit, en gaat het verder richting het dal.’ Omdat het landschap hier niet zo groen was als in de omgeving van Kilaloe, vroeg ik Herman naar de reden hiervan. ‘Klopt, dit water ligt behoorlijk hoog. Nadeel daarvan is de wind, het waait hier vrijwel altijd. Maar vandaag staat hij erg gunstig, dus dat kon nog wel eens wat worden’, glimlachte Herman. Onze eerste stek was de hoek waar het riviertje het meer instroomde. Het water was glas- en glashelder. Je kon zo de steentjes tellen op drie meter diepte. Ik besloot om me te concenteren op de grote bossen met voetbladen van gele plomp die tegen de rand van het talud lagen, terwijl Herman de oeverzones uitviste.

Op dit soort water verwacht je eigenlijk binnen enkele worpen een aanbeet, maar die kwam niet. Ook op dit soort droomwatertjes moet er gewoon gewerkt worden voor de vis. Herman vertelde me dat de snoek hier vooral was gefixeerd op forel als prooi, en zijn jachtgedrag daar op aanpast. Nu vis ik al jaren op forel en ik probeerde me een voorstelling te maken van dergelijk jachtgedrag. Omdat forel geen vaste standplaats heeft, zich actief en soms heel snel over grote oppervlaktes verplaatst en daarbij zowel diep als (erg) ondiep water aandoet in de jacht op kleine visjes en insecten, betekent dit dat het voor de snoek vrij zinloos is om ergens te wachten tot er een verdwaalde forel langs zou komen. Die snoeken zouden actief tactische standplaatsen moeten kiezen en in mijn beleving ook veel meer het water moeten ‘afstropen’. Het klonk erg bijzonder, en ik kon niet wachten om zo’n ‘forelvreter’ te vangen!

Na een eerste drifte besloot Herman te verkassen. Hij koos een lange kant, dwars op de wind. Hij volde de rand van het talud en bestookte zelf het diepere water met een Fatal Attraction, en zelf viste ik het ondiepe af met een Buster Jerk. Dit ondiepe was ook echt ondiep, hooguit anderhalve meter met hier en daar grote bedden voetbladen. Ik deed mijn best om deze zo goed mogelijk te bestoken, in de hoop dat plots zo’n groen-gele flits uit de plantenmassa zou schieten. Herman kreeg echter de eerste aanbeet op zijn Fatal Atrraction; een harde dreun, even massieve weerstand en toen loste de vis. Herman baalde er zichtbaar van, maar ja, ook dat hoort er soms bij… Geconcentreerd visten we verder, totdat aan het eind van de drift mijn ondiepe kant veranderde in een vlakke plaat die er niet zo interessant uit zag. De kant van Herman was grilliger en het talud dook daar mooi weg. Plots zwom er echter een beer van een snoek met zijn neus zowat tegen mijn Busterjerk aan. ‘What the f…, waar komt die opeens vandaan??? Herman, Herma…’. Ik geef de Busterjerk nog een tik, en nog een, als plots de snoek een versnelling maakt en de Busterjerk vol in de bek neemt. Ik geef nog een tik en de Busterjerk zwemt keurig links-rechts de bek van de snoek weer uit!!! De snoek draait weg en ik baal als een stekker… Maar niet voor lang! De snoek draait weer terug en maakt een keihard schot waarbij ze alsnog de Busterjerk volledig inhaleerd! Yes, hangen!!! Herman heeft het hele schouwspel gezien en is er als de kippen bij om te assisteren. De snoek heeft nog maar net het oppervlak bereikt als Herman haar al in de kieuwgreep heeft. Ik sta er wel even van te kijken. ‘Geen risico nemen, deze is binnen!’, lacht Herman. En gelijk heeft hij! Ik sta bijna te sspringen als Herman de vis aan boord tilt… ‘Wow, Ropa, wat was je PR ook alweer?’, buldert Herman. We besluiten de vis direct te meten en komen uit op een schitterende 115cm. Wat een vis! En wat een omvang! Lang, massief, vet en toch stevig. Geen schubje zit verkeerd, echt een van de mooiste snoeken die ik ooit heb gevangen. De Busterjerk zit diep maar is vlot gelost. Herman maakt snel een serie foto’s waarbij hij als een volleert fotograaf allerlei aanwijzingen geeft. De snoek mag daarna weer zwemmen. Ik kan haar wel zoenen, want ze heeft in een klap heel mijn week goed gemaakt. Als ze met een krachtige slag wegzwemt juichen Herman en ik uitbundig. Wat een vangst! Helemaal geweldig! Ik kijk eventjes snel de foto’s terug en zie dat er wat prachtige platen bij zitten. Herman blijkt ook in dat opzicht een uitstekende gids.

Om de hoek komt de boot met Dermot en Thijs aan varen. We besluiten ze even voor de gek te houden en claimen een snoekje van rond de 85cm te hebben gevangen. Als we rond het middaguur de foto’s laten zien van mijn 115cm snoek reageert Thijs nuchter: ‘Mooi visje, lijkt veel groter op de foto!’ Als ze het echte verhaal horen wordt ik door zowel Thijs als Dermot gefeliciteerd met deze prachtige snoek. Dermot schat de vangst aan de hand van enkele vergelijkbare vissen op zo’n 28lb. Gewichten zeggen me niet zo veel, maar wel weet ik dat dit een pittig zware vis is. Thijs heeft nu één snoekje gevangen en een grotere (meter)snoek gemist die zijn spinner naast de boot wilde pakken. Jammer natuurlijk, maar het vertrouwen is er om door te gaan!

Na de pauze driften we verschillende stekken af en af en toe krijgen we een misser of een aanbeet. De wind neemt echter stevig toe en ook komen er geregeld flinke buien langs zeilen. Iers weer ten top! Ik haak op hetzelfde kantje als waar ik mijn eerdere grote snoek ving een kleiner snoekje welke buitenboord wordt onthaakt. Omdat Herman erg veel vertrouwen heeft in deze kant driften we hem meerdere keren af, waarna te telkens boven diep water terug trollen. We zullen vier, vijf driften gemaakt hebben toen plotseling mijn Busterjerk keihard werd gapakt door een mooie vis. Die dook direct de diepte in en bleef daar keihard knokken. Wat een snelheid, en wat een kracht! Ik trok de stugge jerkbaithengel hoepeltje rond, maar de vis gaf geen krimp. Ondertussen hield Herman de boot in bedwang op de golven. Tijdens de dril kregen we een echte plensbui over onze kop. Na een paar minuten stevig touwtrekken kon ik de vis landen en kon Herman vanuit de beschutting van zijn capouchon wat plaatjes schieten. Met 98cm kleiner dan de kracht deed vermoeden, maar evengoed een pracht van een vis.

Rond 17.00 uur werd er een eind gemaakt aan de dag. Herman moest wederom een heel stuk terugrijden. Hoewel we best wat langer hadden willen vissen, hadden we hier natuurlijk begrip voor. De boten stonden vlot op de trailer (waarna het weer natuurlijk direct weer opklaarde) en er werd afscheid genomen van Dermot. Zij hadden helaas niets meer gevangen. Op de terugweg zat ik rozig en met een grijns achterin de auto. Wat een water, wat een vis, wat een dag! Ierland, ik hou van je!, dacht ik bij mezelf.

Hoewel Thijs en ik zelf best een potje kunnen vissen wil ik benadrukken dat de lokale kennis van Herman van onschatbare waarde is geweest voor het welslagen van deze trip. Thijs benadrukte eerder al dat Herman zijn zaakjes prima op orde heeft. Eten, drinken, materiaal, boten… Alles is piekfijn in orde. Maar ondanks dat is succes natuurlijk nooit een garantie. Ik heb echter wel gemerkt dat Herman er heel veel aan doet om succes mogelijk te maken door kennis en ervaring te delen met zijn klanten. Een dikke pluim voor Herman! Meer informatie over accomodatie en vistrips met Herman als gids vind je op www.fisherman.nl

Tot ziens in het prachtige Ierland, het inmense Lough Derg en de fraaie East Clare lakes in het bijzonder!

Snoekgroeten,

Robert-Paul Wolters

Ps; Otto Brons liep stage bij Herman, wat hartstikke gezellig was. Alleen had hij wel een foutje gemaakt. Hij had met zijn grote mond gezegd dat als een van ons deze week een snoek zou vangen van 115cm of groter, dat hij dan zou buigen voor die persoon. Aan het eind van bovenstaande dag kwam Otto de B&B binnen (hij had twee andere klanten van Herman gegidst) en werd hem het ‘heuglijke’ nieuws verteld. Ik ging op een stoel staan en vertelde hem dat hij zijn buiging mocht maken. Hij wilde eerst niet, maar reageerde toch sportief: een man een man, een woord een woord! Thijs heeft van het hele gebeuren een paar foto’s gemaakt. Otto, bedankt voor het lachen, we hebben een heel gezellige week gehad! Succes met je opleiding, en we spreken elkaar!

Published by Team Rozemeijer on Friday, July 15th, 2011 | No Comments
Reports | Tags: , , , , ,

Share This Article

Related Posts

Comments

There are no comments on this entry.

Trackbacks

There are no trackbacks on this entry.

Add a Comment

Required

Will not be published. Required

Optional